Robię to, co trzeba, ale wszystko kosztuje mnie coraz więcej
Wstajesz, idziesz do pracy, odpowiadasz na wiadomości. Załatwiasz zakupy. Kiedy ktoś pyta, co u Ciebie, mówisz: „W porządku”. Nie chcesz zaczynać rozmowy, na którą nie masz siły.
Obowiązki nadal wykonujesz. Tylko coraz trudniej się do nich zabrać. Po pracy rezygnujesz ze spotkania. Rzeczy, które wcześniej sprawiały Ci przyjemność, przestają interesować. Nawet drobna decyzja zajmuje dużo czasu.
Myślisz, że depresja wygląda inaczej. Że oznacza ciągły płacz albo niemożność wyjścia z łóżka. Skoro nadal pracujesz, uznajesz, że trzeba bardziej się postarać.
Depresja nie wygląda jednakowo u wszystkich. Obok obniżonego nastroju pojawia się utrata zainteresowań, zmęczenie, rozdrażnienie czy poczucie pustki. Zmieniają się sen i apetyt. Trudniej się skupić.
Nie trzeba przestać wykonywać obowiązków, żeby potrzebować pomocy. Ważne jest również to, ile wysiłku wymagają i z czego rezygnujesz, żeby im sprostać.
Przyjrzyj się zmianie. Czy od pewnego czasu niemal nic Cię nie cieszy? Czy rano czujesz zmęczenie mimo przespanej nocy? Czy coraz częściej obwiniasz się za rzeczy, które wcześniej nie sprawiały Ci większego problemu?
Takie objawy nie przesądzają o depresji. Wymagają rozmowy i oceny. Podobne trudności występują również przy chorobach somatycznych, problemach ze snem czy przeciążeniu.
Jeśli utrzymują się przez około dwa tygodnie lub dłużej, umów konsultację. Przy silnych objawach szukaj pomocy wcześniej.
Na spotkaniu powiedz również o tym, czego nie widać. O godzinie spędzonej nad prostym zadaniem. O odwołanych spotkaniach. O tym, że wykonujesz obowiązki, ale nie masz już siły na nic poza nimi.
Jeśli pojawiają się myśli samobójcze, szukaj pilnej pomocy. Przy bezpośrednim zagrożeniu życia zadzwoń pod 112 lub zgłoś się do najbliższego szpitalnego oddziału ratunkowego.
Hanna Świerczewska
Psycholog, psychotraumatolog, psychoonkolog
Jeśli chcesz porozmawiać o swojej sytuacji, zapraszam na konsultację online.
Komentarze