top of page

Nie zawsze widać, że komuś jest trudno

Zdjęcie autora: Hanna Świerczewska
Hanna Świerczewska
4 lis
2 minut(y) czytania

Za jednym oknem ktoś właśnie świętuje. Za drugim ktoś czeka na wiadomość, której boi się dostać. Ktoś kończy pracę. Ktoś nie może zasnąć. Ktoś płacze. Ktoś czuje się samotny. Ktoś po raz pierwszy od dawna ma spokojny wieczór.


Z ulicy nie wiemy, co dzieje się w tych mieszkaniach. Kiedy spotykamy ludzi, też widzimy tylko część ich życia. Rozmowę w pracy, uśmiech przy powitaniu, wiadomość, na którą ktoś szybko odpowiedział. Nie widzimy tego, co wydarzyło się wcześniej ani z czym ta osoba zostanie po powrocie do domu.


Codzienne obowiązki nie mówią wszystkiego


Człowiek, który przeżywa coś trudnego, nadal odbiera dzieci, robi zakupy, pamięta o rachunkach. Bywa pomocny. Potrafi zażartować. Pyta innych, jak minął im dzień. Patrząc z zewnątrz, łatwo uznać, że sobie radzi.


Nie wiemy jednak, ile kosztuje go wykonanie tych czynności. Czy po pracy ma jeszcze siłę na rozmowę. Czy zasypia spokojnie. Czy w drodze do domu zastanawia się, komu powiedzieć, że potrzebuje pomocy.


Czasem obowiązki dają porządek w dniu, w którym trudno odnaleźć się we własnych przeżyciach. Czasem człowiek działa, bo ktoś na niego czeka. A czasem po prostu nie wie, co innego miałby zrobić.


„Przecież normalnie funkcjonuję”


To zdanie bywa powodem, żeby odłożyć rozmowę o sobie. Skoro chodzę do pracy, to chyba nie jest tak źle. Skoro potrafię się śmiać, nie powinnam narzekać. Skoro inni potrzebują mojego wsparcia, muszę jeszcze trochę wytrzymać.


A przecież można wykonywać swoje obowiązki i jednocześnie potrzebować odpoczynku, rozmowy albo czyjejś obecności. Można też czuć się samotnie w domu pełnym ludzi. Mieć z kim zamienić kilka zdań, ale nie wiedzieć, komu powiedzieć o tym, co naprawdę boli.


Nie trzeba czekać, aż zabraknie siły na wszystko. Warto zauważyć wcześniej, że coraz trudniej odpocząć, spotkania zaczynają męczyć albo większość rzeczy robimy wyłącznie z poczucia obowiązku. Bez porównywania swojego życia z życiem kogoś, kto „ma gorzej”.


Kiedy choroba nie jest widoczna


Osoba czekająca na wynik badania też kupuje chleb. Ktoś po leczeniu onkologicznym wraca do pracy i słyszy, że dobrze wygląda. Bliski osoby chorującej uczestniczy w spotkaniu, choć myślami jest przy telefonie.


Rozmówca widzi zwyczajny dzień. Dla tej osoby to dzień pełen niepewności. Dobre samopoczucie jednego dnia nie oznacza, że następnego nie wrócą obawy. Uśmiech nie mówi nam, czy ktoś potrzebuje rozmowy.


Zamiast uznać, że wszystko już wróciło do normy, warto zapytać: „Jak się teraz czujesz?”. I zostawić czas na odpowiedź, która nie musi brzmieć „dobrze”.


Nie musimy od razu wiedzieć, co powiedzieć


Czasem wystarczy zauważyć zmianę. „Ostatnio rzadziej się odzywasz. Chcesz porozmawiać?”. Albo wrócić do czegoś, o czym ktoś nam opowiedział: „Pamiętam, że czekasz na wynik. Odezwać się jutro?”.


Pomoc bywa też konkretna. Odebranie dzieci, zrobienie zakupów, wspólny spacer. Uszanowanie tego, że ktoś dzisiaj nie chce opowiadać. Kiedy płacze, nie trzeba od razu go uspokajać ani szukać dobrego zakończenia dla jego historii. Można posiedzieć obok i posłuchać.


Nie każdą trudność zobaczymy. Nie o każdej usłyszymy. Zanim ocenimy czyjeś milczenie, zmęczenie czy potrzebę wycofania, warto przypomnieć sobie, jak niewiele wiemy o całym jego dniu.


A jeśli rozpoznajesz w tym tekście siebie, nie musisz udowadniać, że jest Ci wystarczająco trudno. O tym, co przeżywasz, możesz porozmawiać również wtedy, gdy nadal wykonujesz wszystkie obowiązki.


Prowadzę konsultacje online dla osób w trudnych sytuacjach życiowych, w chorobie nowotworowej oraz dla ich bliskich. Jeśli chcesz zapytać o spotkanie, napisz na kontakt@hannaswierczewska.com. Termin ustalimy indywidualnie.


Hanna Świerczewska. Psycholog, psychoonkolog, psychotraumatolog.

Komentarze


bottom of page