top of page

Nie musimy cierpieć, żeby pamiętać

Zdjęcie autora: Hanna Świerczewska
Hanna Świerczewska
31 paź
1 minut(y) czytania

Nie potrzebujemy szczególnej daty, żeby wspominać bliskich, którzy odeszli.

Wracają do nas w zwykłych chwilach. Przy piosence, której razem słuchaliśmy. Przy zapachu znajomych perfum. Podczas gotowania potrawy, którą lubili. Czasem wtedy, kiedy wydarza się coś ważnego i przez chwilę chcemy do nich zadzwonić.

Takie momenty pojawiają się również wiele lat po stracie.

Żałoba nie kończy się w określonym dniu. Z czasem zwykle się zmienia. Człowiek wraca do swoich obowiązków, spotyka się z ludźmi i potrafi się cieszyć. Nie oznacza to, że zapomniał.

W gabinecie czasem słyszę:

„Nie płaczę już tak często. Czy to znaczy, że przestaje mi zależeć?”

Nie. To oznacza, że człowiek stopniowo uczy się żyć z brakiem bliskiej osoby.

Pamięć też nie zawsze jest spokojna.

Nie każda relacja ze zmarłą osobą była dobra. Czasem zostały niewypowiedziane słowa, żal i pytania, których nie ma już komu zadać.

Śmierć nie naprawia relacji.

Można tęsknić za kimś i jednocześnie pamiętać o tym, co bolało. Można kochać i czuć złość. Można odczuwać wdzięczność za dobre chwile, a jednocześnie żałować, że innych rzeczy nie udało się wyjaśnić.

Nie musimy też udowadniać swojej pamięci. Nie każdy potrzebuje odwiedzania grobu. Dla jednej osoby będzie to ważny rytuał. Inna woli zapalić świecę w domu, obejrzeć zdjęcia, porozmawiać z bliskimi albo zostać sama.

Możemy wspominać zmarłych i nadal żyć swoim życiem. Śmiać się, planować, podróżować i budować nowe relacje.

Radość nie oznacza zapomnienia.

Ktoś może nadal być dla nas ważny, nawet jeśli minęło wiele lat. To, że nie cierpimy już każdego dnia, nie znaczy, że zapomnieliśmy.

Komentarze


bottom of page